About Us
Ερώτηση: Είναι σημαντική η συμπροσευχή; Έχει η συμπροσευχή περισσότερη δύναμη από την ατομική προσευχή;
Απάντηση: Η συμπροσευχή είναι ένα σημαντικό μέρος της ζωής της εκκλησίας, μαζί με τη λατρεία, την ορθή διδασκαλία, το Δείπνο και την κοινωνία. Η πρώτη εκκλησία συνερχόταν τακτικά για τη διδασκαλία των αποστόλων, την κλάση του άρτου και τη συμπροσευχή ( Πράξεις 2:42), αρχίζοντας αμέσως μετά την Ανάσταση του Ιησού ( Πράξεις 1:14) και συνεχίζει μέχρι σήμερα. Όταν προσευχόμαστε μαζί με άλλους πιστούς, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι πολύ θετικά. Η συμπροσευχή μας διαπλάθει και μας ενώνει καθώς μοιραζόμαστε την κοινή μας πίστη. Το ίδιο Άγιο Πνεύμα που κατοικεί σε κάθε πιστό κάνει τις καρδιές μας να χαίρονται καθώς ακούμε να δοξάζεται ο Κύριος και Σωτήρας μας, συνδέοντάς μας μαζί με έναν δεσμό ενότητας και κοινωνίας, που δεν τον βρίσκεις πουθενά αλλού στη ζωή.
Γι αυτούς που μπορεί να είναι μόνοι και φορτωμένοι με τα βάρη της ζωής, το να ακούνε άλλους να τους υψώνουν στο θρόνο της χάρης, μπορεί να είναι μεγάλη ενθάρρυνση. Επίσης κτίζει μέσα μας αγάπη και ενδιαφέρον για άλλους καθώς δεόμαστε γι αυτούς. Η συμπροσευχή επίσης διδάσκει τους νεότερους πιστούς πώς να προσεύχονται και τους φέρνει κοντά στο στενό κύκλο του σώματος του Χριστού. Η συμπροσευχή είναι η αντανάκλαση της καρδιάς των ατόμων που παίρνουν μέρος. Πρέπει να ερχόμαστε στον Θεό με ταπεινότητα ( Ιάκωβος 4:10), αλήθεια ( Ψαλμός 145:18) και υπακοή ( Α` Ιωάννου 3:21-22), με ευχαριστία ( Φιλιππησίους 4:6) και θάρρος ( Εβραίους 4:16). Δυστυχώς, η συμπροσευχή μπορεί επίσης να γίνει έδρα εκείνων, που τα λόγια τους δεν κατευθύνονται στο Θεό αλλά στους ανθρώπους γύρω τους. Ο Ιησούς προειδοποίησε αυτούς που συμπεριφέρονται έτσι στο Κατά Ματθαίον 6:5-8, όπου μας παροτρύνει να μην είμαστε επιδεικτικοί, να μην αερολογούμε, να μην υποκρινόμαστε στις προσευχές μας, αλλά να προσευχόμαστε κρυφά στο δωμάτιό μας, προκειμένου να αποφύγουμε τέτοιους πειρασμούς.
Δεν υπάρχει κανένα σημείο στην Αγία Γραφή που να δηλώνει ότι η συμπροσευχή είναι « πιο δυνατή » από την ατομική προσευχή ως προς το να κινεί το χέρι του Θεού. Πάρα πολλοί Χριστιανοί θεωρούν την προσευχή σαν το μέσο για να « πάρουν πράγματα από τον Θεό», και η ομάδα προσευχής γίνεται μια αφορμή για να απαριθμήσουν μια λίστα από «θέλω». Οι Βιβλικές προσευχές, ωστόσο, είναι ποικιλόμορφες, περικλείοντας ολόκληρη την επιθυμία για να εισέλθει σε μια συνειδητή και φανερή κοινωνία με τον Άγιο, Τέλειο και Δίκαιο Θεό. Ένας τέτοιος Θεός θα έγερνε το αυτί Του στα δημιουργήματά Του προκαλώντας δοξολογία και λατρεία, ώστε να εκχύσει την αφθονία ( Ψαλμός 27:4, 63:1-8), να παράγει ειλικρινή μετάνοια και εξομολόγηση ( Ψαλμός 51, Κατά Λουκάν 18:9-14), να προκαλέσει ένα ξέσπασμα ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας ( Φιλιππησίους 4:6, Κολοσσαείς 1:12), να δημιουργήσει ειλικρινείς μεσιτικές εκκλήσεις για χάρη άλλων ( Β` Θεσσαλονικείς 1:11, 2:16).
Παράκληση για τον προσευχόμενο δεν βρέθηκε στις προσευχές του Παύλου ή του Ιησού, εκτός από κάποια σημεία που δηλώνουν την επιθυμία τους, αλλά πάντα σε υποταγή στο θέλημα του Θεού ( Κατά Ματθαίον 26:39, Β` Κορινθίους12:7-9). Ο προσευχόμενος μετά συνεργάζεται με τον Θεό για να πραγματοποιηθεί το θέλημά Του, και όχι για να φέρουμε τον Θεό στο δικό μας θέλημα. Καθώς εγκαταλείπουμε τις δικές μας επιθυμίες σε υποταγή στον Ένα που ξέρει τις περιστάσεις καλύτερα από ότι θα μπορούσαμε ποτέ εμείς, και ο οποίος «ξέρει τι από τι έχετε ανάγκη, προτού ακόμα του το ζητήσετε» ( Κατά Ματθαίον 6:8), οι προσευχές μας φτάνουν στο υψηλότερό τους επίπεδο. Προσευχές που προσφέρονται με υποταγή στο Θεϊκό θέλημα, επομένως, απαντιούνται πάντα θετικά, είτε προσφέρονται από ένα άτομο είτε από χίλια. Αυτή είναι η αληθινή δύναμη στην προσευχή.
Η ιδέα ότι η συμπροσευχή κινεί περισσότερο το χέρι του Θεού προέρχεται από μια παρερμηνεία του Κατά Ματθαίον 18:19-20, « Σας βεβαιώνω επίσης πως αν δυο από σας συμφωνήσουν στη γη για ένα πράγμα που θα ζητήσουν, ο ουράνιος Πατέρας μου θα τους το κάνει. Γιατί όπου είναι συναγμένοι δύο ή τρεις στο όνομά μου, εκεί είμαι κι εγώ ανάμεσά τους». Αυτά τα εδάφια προέρχονται από μια μεγαλύτερη περικοπή, που αναφέρεται στη διαδικασία που θα ακολουθηθεί στην περίπτωση που υπάρχει απειθαρχία στην εκκλησία από ένα μέλος που αμαρτάνει. Για να τα ερμηνεύσουμε πως υπόσχονται στους πιστούς λευκή επιταγή για οτιδήποτε μπορεί αυτοί να συμφωνήσουν να ζητήσουν από τον Θεό, ανεξάρτητα πόσο αμαρτωλό ή ανόητο είναι, όχι μόνο δεν ταιριάζουν με τα συμφραζόμενα για την πειθαρχία της εκκλησίας, αλλά αρνείται και την υπόλοιπη Γραφή, ειδικά την κυριαρχία του Θεού και τις πολλές εντολές για την υπακοή και υποταγή των πιστών στο θέλημα του Θεού, και όχι το αντίστροφο.
Επιπρόσθετα, το να πιστεύεις ότι όταν «δυο ή τρεις συγκεντρώνονται» να προσευχηθούν, κάποιο είδος μαγικής δύναμης ενισχύει τις προσευχές μας είναι ανοησία. Φυσικά ο Ιησούς είναι παρών όταν δύο ή τρεις προσεύχονται, αλλά είναι εξ ίσου παρών όταν ένας πιστός προσεύχεται μόνος, ακόμα κι αν αυτός είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από άλλους. Η παρερμηνεία αυτών των εδαφίων Μας δείχνει γιατί είναι σημαντικό να διαβάζουμε και να καταλαβαίνουμε τις περικοπές από τα συμφραζόμενα και με το φως ολόκληρης της Αγίας Γραφής.
Αμφιλεγόμενα θρησκευτικά: Όταν ο Τόμας Τζέφερσον πετσόκοβε την Αγία Γραφή
Ο Βουδισμός, που βασίζεται στις διδασκαλίες του Σιντάρτα Γκαουτάμα (Βούδα), είναι ένα φιλοσοφικό και θρησκευτικό σύστημα που στοχεύει στην κατανόηση της φύσης της ύπαρξης και την απαλλαγή από τον πόνο. [1, 2] Κεντρική Ιδέα Η κεντρική ιδέα του Βουδισμού είναι ότι η ζωή περιέχει πόνο (Dukkha) λόγω της προσκόλλησης και της επιθυμίας, αλλά ο άνθρωπος μπορεί να επιτύχει τη φώτιση (Nirvana) και να απελευθερωθεί από αυτόν τον κύκλο. Ο Βουδισμός εστιάζει στην ανάπτυξη σοφίας, συμπόνιας και ηθικής για την επίτευξη αυτής της ανώτερης πνευματικής κατάστασης. [1, 2, 3] Βασικές Αρχές (Διδασκαλίες) Οι Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες: Αποτελούν τη βάση της διδασκαλίας: 1) Η ύπαρξη του πόνου, 2) Η αιτία του πόνου (επιθυμία/προσκόλληση), 3) Η παύση του πόνου (Nirvana), και 4) Το μονοπάτι που οδηγεί στην παύση του πόνου. Το Οκταπλό Μονοπάτι: Τα συγκεκριμένα βήματα για την επίτευξη της φώτισης, τα οποία περιλαμβάνουν τη σωστή κατανόηση, σκέψη, λόγο, δράση, τρόπο ζωής, προσπάθεια, ενσυνειδητότητα και συγκέντρωση. Κάρμα (Karma): Η αρχή ότι κάθε σκόπιμη πράξη (σκέψη, λόγος, έργο) έχει συνέπειες, διαμορφώνοντας την παρούσα και μελλοντική εμπειρία του ατόμου. Αυτογνωσία & Μοναχισμός: Η έμφαση στην εσωτερική αναζήτηση και, συχνά, στον μοναχικό βίο ως μέσο για την απόλυτη αφοσίωση στην πνευματική ανάπτυξη. Αναλλοίωτη Αλήθεια (Ντάρμα): Οι αρχές που διέπουν τη διδασκαλία του Βούδα για την κατανόηση της πραγματικότητας. [1, 2, 3, 4, 5] Ο Βουδισμός πρεσβεύει την ικανότητα των ανθρώπων να εξελιχθούν σε όντα με τεράστια σοφία και συμπόνια. [1] Αναλλοίωτη Αλήθεια (Ντάρμα): Οι αρχές που διέπουν τη διδασκαλία του Βούδα για την κατανόηση της πραγματικότητας. [1, 2, 3, 4, 5] Ο Βουδισμός πρεσβεύει την ικανότητα των ανθρώπων να εξελιχθούν σε όντα με τεράστια σοφία και συμπόνια. [1]
Ο Κομφουκιανισμός, που βασίζεται στις διδασκαλίες του Κινέζου φιλοσόφου Κομφούκιου (551-479 π.Χ.), είναι περισσότερο ένα ηθικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα παρά μια θρησκεία με θεότητες. [1, 2] Κεντρική Ιδέα Η κεντρική ιδέα του Κομφουκιανισμού είναι η επίτευξη της κοινωνικής αρμονίας και της ηθικής τάξης. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την καλλιέργεια του προσωπικού χαρακτήρα, τον σεβασμό στην ιεραρχία, την τήρηση των κοινωνικών ρόλων και την ηθική διακυβέρνηση. [1, 2] Βασικές Αρχές του Κομφουκιανισμού Ren (Ανθρωπιά/Αγαθότητα): Η ανώτερη αρετή που σημαίνει αγάπη, ευγένεια και μεγαλοψυχία προς τους άλλους. Είναι η εσωτερική καλλιέργεια του ανθρώπου. Li (Τελετουργικό/Ευγένεια): Οι εξωτερικοί κανόνες συμπεριφοράς, τα έθιμα και οι τελετές που ρυθμίζουν την κοινωνική αρμονία. Xiao (Προγονικός Σεβασμός/Υιική Ευλάβεια): Η αφοσίωση, ο σεβασμός και η υπακοή προς τους γονείς, τους πρεσβύτερους και τους προγόνους. Junzi (Ο Ευγενής Άνθρωπος): Το ιδεατό πρότυπο ανθρώπου, ο οποίος χαρακτηρίζεται από ηθική ακεραιότητα, γνώση και υψηλές αρχές. Ηθική Διακυβέρνηση: Ο ηγεμόνας πρέπει να κυβερνά με το παράδειγμα της αρετής και όχι με τη βία, ώστε να εμπνέει τον λαό. [1, 2, 3] Ο Κομφουκιανισμός δίνει έμφαση στα "γήινα" (κοινωνικές σχέσεις) και όχι στα μεταφυσικά ζητήματα, στοχεύοντας στη δημιουργία μιας σταθερής και δίκαιης κοινωνίας. [1, 2]
Ο Ταοϊσμός (ή Νταοϊσμός) είναι μια αρχαία κινεζική φιλοσοφική και θρησκευτική παράδοση, που αποδίδεται κυρίως στον σοφό Λάο Τσε (Lao Tzu) (6ος αι. π.Χ.) και το έργο του «Τάο Τε Τσινγκ». Η κεντρική ιδέα επικεντρώνεται στη ζωή σε αρμονία με τη φυσική ροή του σύμπαντος. [1, 2] Κεντρική Ιδέα: Τάο (道 - Ο Δρόμος) Το «Τάο» σημαίνει κυριολεκτικά «ο Δρόμος» ή «η Οδός». Πρόκειται για την πρωταρχική, αόρατη και άφατη αρχή που διέπει τα πάντα στο σύμπαν. Είναι η πηγή της ύπαρξης και ο φυσικός τρόπος λειτουργίας των όντων. Ο στόχος του Ταοϊσμού είναι ο άνθρωπος να ευθυγραμμιστεί με αυτόν τον «Δρόμο». [1, 2, 3, 4] Βασικές Αρχές του Ταοϊσμού Γου-Γουέι (Wu Wei) - «Απραγία» ή «Ενέργεια χωρίς προσπάθεια»: Δεν σημαίνει τεμπελιά, αλλά την αποφυγή της τεχνητής, βίαιης παρέμβασης στη ροή των πραγμάτων. Είναι η δράση που ακολουθεί τη φυσική ροή (όπως το νερό που κυλάει και ξεπερνά τα εμπόδια χωρίς κόπο). Γιν και Γιανγκ (Yin & Yang) - Αρμονία των Αντιθέτων: Το σύμπαν διέπεται από δύο συμπληρωματικές δυνάμεις. oΓιν (Yin): Παθητικότητα, σκοτάδι, θηλυκότητα, υγρασία, υποχώρηση. oΓιανγκ (Yang): Ενεργητικότητα, φως, αρρενωπότητα, ξηρότητα, δράση. Η ισορροπία μεταξύ τους είναι απαραίτητη για την αρμονία. Απλότητα και Ταπεινοφροσύνη (Pu): Ο Ταοϊσμός ενθαρρύνει την απλή ζωή, απαλλαγμένη από περιττές επιθυμίες, πλεονεξία και φιλοδοξίες. Η επιστροφή στην «απλότητα» (σαν ένα ακατέργαστο κομμάτι ξύλο) θεωρείται η κατάσταση της αληθινής φύσης. Φυσικότητα (Ziran): Ο άνθρωπος πρέπει να ζει αυθεντικά, ακολουθώντας την εσωτερική του φύση και όχι τους επιβεβλημένους κοινωνικούς κανόνες. Συμπάθεια και Ισορροπία: Προάγει τη σύνδεση με τη φύση, τη συμπόνια και την ειρήνη. [1, 2, 3, 4] Σύνοψη Φιλοσοφίας Ο Ταοϊσμός προτείνει μια στάση ζωής με απάθεια (απόσπαση από τα εγκόσμια) και ησυχία, ώστε να μην διαταράσσεται η εσωτερική και εξωτερική ισορροπία. [1]
Ο Ινδουισμός, γνωστός και ως Sanatana Dharma (Αιώνιος Νόμος), είναι μια σύνθετη θρησκευτική και φιλοσοφική παράδοση χωρίς συγκεκριμένο ιδρυτή. Η κεντρική του ιδέα περιστρέφεται γύρω από την πνευματική αναζήτηση και την απελευθέρωση, με βασικές αρχές τις εξής: Κεντρική Ιδέα: Η Απελευθέρωση της Ψυχής Η βασική ιδέα είναι η απελευθέρωση της ατομικής ψυχής (Atman) από τον αέναο κύκλο των μετενσαρκώσεων (Samsara) και η ένωσή της με το ανώτατο, θεϊκό όν, τον Μπράχμαν. [1, 2] Βασικές Αρχές & Πεποιθήσεις Μπράχμαν (Brahman): Η απόλυτη, αιώνια, αμετάβλητη πραγματικότητα, η θεϊκή δύναμη που διαπνέει τα πάντα στο σύμπαν. Άτμαν (Atman): Η ατομική ψυχή ή ο αληθινός εαυτός, ο οποίος είναι, στην ουσία του, θεϊκός και ταυτόσημος με τον Μπράχμαν. Κάρμα (Karma): Ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος. Κάθε πράξη, σκέψη και πρόθεση έχει συνέπειες, οι οποίες καθορίζουν την τρέχουσα και τις μελλοντικές ζωές (μετενσάρκωση). Ντάρμα (Dharma): Το ηθικό καθήκον, η τάξη και η δικαιοσύνη που πρέπει να τηρεί κάποιος στη ζωή του για να ζει σε αρμονία. Μόκσα (Moksha): Ο τελικός σκοπός της ύπαρξης. Η απελευθέρωση από τον κύκλο του κάρμα και της μετενσάρκωσης, επιτυγχάνοντας πνευματική ένωση με το θείο. Πολυμορφία Θεοτήτων: Αν και πιστεύουν σε έναν ανώτατο Θεό (Μπράχμαν), ο Ινδουισμός αναγνωρίζει πολλές θεότητες που αντιπροσωπεύουν διαφορετικές πτυχές αυτού του ενός (π.χ. Βισνού, Σίβα, Ντέβι). Αχίμσα (Ahimsa): Η αρχή της μη-βίας και του σεβασμού απέναντι σε κάθε μορφή ζωής. [1, 2, 3, 4, 5, 6] Συνοπτικά, ο Ινδουισμός διδάσκει ότι η ανθρωπότητα είναι θεϊκή, η ζωή είναι μια σειρά κύκλων και ο στόχος είναι να ξεπεραστούν οι υλικές δεσμεύσεις μέσω του κάρμα και του ντάρμα για να επιτευχθεί η αιώνια απελευθέρωση (Μόκσα). [1, 2]
Ο Μωαμεθανισμός, γνωστός παγκοσμίως ως Ισλάμ (αραβικά: υποταγή στο θέλημα του Θεού), είναι μια μονοθεϊστική θρησκεία που ιδρύθηκε από τον Προφήτη Μωάμεθ τον 7ο αιώνα μ.Χ. στην Αραβική Χερσόνησο. [1] Κεντρική Ιδέα Η κεντρική ιδέα του Ισλάμ είναι η απόλυτη μονοθεΐα (Tawhid): Υπάρχει μόνο ένας Θεός, ο Αλλάχ, ο οποίος είναι ο δημιουργός, συντηρητής και κριτής του σύμπαντος. Ο άνθρωπος οφείλει να υποταχθεί πλήρως στο θέλημά Του, ακολουθώντας τις διδασκαλίες που αποκαλύφθηκαν μέσω του Κορανίου, το οποίο θεωρείται ο αιώνιος λόγος του Θεού. [1, 2] Βασικές Αρχές (Οι 5 Πυλώνες του Ισλάμ) Η καθημερινή ζωή και η λατρεία των μουσουλμάνων βασίζονται σε πέντε θεμελιώδεις πράξεις, γνωστές ως οι «Πέντε Πυλώνες»: [1] 1.Σαχάντα (Ομολογία Πίστης): Η διακήρυξη ότι «Δεν υπάρχει άλλος θεός εκτός από τον Αλλάχ και ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης Του». 2.Σαλάχ (Προσευχή): Η τέλεση προσευχής πέντε φορές την ημέρα, στραμμένοι προς τη Μέκκα. 3.Ζακάτ (Ελεημοσύνη): Η υποχρεωτική προσφορά μέρους του πλούτου (συνήθως 2,5% επί των ετήσιων αποταμιεύσεων) στους φτωχούς και άπορους. 4.Σαούμ (Νηστεία): Η αποχή από φαγητό, ποτό και άλλες απολαύσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας, τον μήνα του Ραμαζανιού. 5.Χατζ (Προσκύνημα): Το ταξίδι στη Μέκκα (Σαουδική Αραβία) που πρέπει να κάνει κάθε μουσουλμάνος τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του, εφόσον είναι σωματικά και οικονομικά ικανός. [1, 2] Θεμελιώδεις Πίστεις και Πηγές Ιερά Βιβλία: Το Κοράνιο είναι η κύρια πηγή. Ακολουθεί η Σούννα (η παράδοση/πρακτική του Προφήτη) και τα Χαντίθ (οι ρήσεις του Μωάμεθ). Προφήτες: Ο Μωάμεθ θεωρείται ο τελευταίος και σπουδαιότερος προφήτης («σφραγίδα των προφητών»), αλλά το Ισλάμ αναγνωρίζει και τιμά προφήτες της Βίβλου, όπως ο Αβραάμ, ο Μωυσής και ο Ιησούς. Μεταθανάτια Ζωή: Πίστη στην Ημέρα της Κρίσης, την Ανάσταση, τον Παράδεισο και την Κόλαση. Σαρία: Ο ισλαμικός νόμος που διέπει τις θρησκευτικές, κοινωνικές και πολιτικές πτυχές της ζωής. [1, 2, 3] Ο μωαμεθανισμός δίνει τεράστια έμφαση στην ενότητα της κοινότητας (Ummah) και την κοινωνική δικαιοσύνη. [1]
Η κεντρική ιδέα του Ιουδαϊσμού είναι η πίστη στον έναν και μοναδικό, δημιουργό Θεό, ο οποίος ήρθε σε διαθήκη (συμφωνία) με τον εβραϊκό λαό, αποκαλύπτοντάς του τις εντολές Του για μια ηθική ζωή. Πρόκειται για μια από τις αρχαιότερες μονοθεϊστικές θρησκείες, που αποτελεί τη βάση του Χριστιανισμού και του Ισλάμ. [1, 2, 3, 4] Βασικές Αρχές του Ιουδαϊσμού: Απόλυτος Μονοθεϊσμός: Η πίστη ότι υπάρχει μόνο ένας Θεός, ο οποίος είναι πνευματικός, άυλος, παντοδύναμος και κυβερνήτης του σύμπαντος. Η Διαθήκη (Berit): Η ιδιαίτερη σχέση μεταξύ Θεού και του εβραϊκού λαού, που ξεκινά από τον Αβραάμ και επισφραγίζεται με τη δόση του Νόμου (Τορά) στον Μωυσή. Τορά (Νόμος) και Γραφές: Η Τορά (τα πέντε βιβλία του Μωυσή) αποτελεί το κεντρικό ιερό κείμενο, που περιέχει τις θεϊκές εντολές, τη νομοθεσία και την ιστορία της δημιουργίας. Ηθική Ζωή & Εντολές (Mitzvot): Ο Ιουδαϊσμός δίνει έμφαση στην πράξη και όχι μόνο στην πίστη. Η τήρηση των εντολών (613 συνολικά) καθοδηγεί την καθημερινή ζωή, τις κοινωνικές σχέσεις και τη λατρεία. Σαμπάτ (Shabbat): Η τήρηση της έβδομης ημέρας (Σάββατο) ως ημέρας ανάπαυσης και προσευχής, σε ανάμνηση της δημιουργίας του κόσμου. Μεσσιανική Ελπίδα: Η προσδοκία της έλευσης ενός Μεσσία που θα επιφέρει την παγκόσμια ειρήνη, τη δικαιοσύνη και την αποκατάσταση της τάξης. [1, 2, 3, 4, 5, 6] Συνοπτικά, ο Ιουδαϊσμός είναι μια θρησκεία της πράξης, όπου η σχέση με τον Θεό εκφράζεται μέσω της μελέτης της Τορά και της τήρησης των ηθικών και λειτουργικών εντολών στην καθημερινότητα. [1]