Το Κακό και το Ευ-Μεταίχμιο Ὅπου δὲν ἔχει μέτρο, γεννιέται ἡ λύπη. Ὅπου ὑπερχειλίζει τὸ φῶς, τυφλώνει. Τὸ Κακό δὲν ἔχει δόντια — εἶναι ἡ σκιά τοῦ προσώπου, ἡ ἔλλειψη τῆς ἀνάσας ἢ ἡ ὑπέρβασή της. προς Εμμαούς – Η Συνάντηση Δὲν ἦταν φῶς, ἀλλὰ βῆμα. Δὲν ἦταν λόγος, ἀλλὰ βλέμμα. Πορευόμασταν, καὶ ἔγινε ἡ Σκιά Του, συνοδοιπόρος. Τὸ ψωμὶ ἔσπασε, καὶ τότε σπάσαμε κι ἐμεῖς — στὴ μνήμη τοῦ Ὀνόματός Του. Τρεῖς στιγμές Θείου ἄγγίγματος γέννηση, θάνατος, ἀγάπη Γέννηση — Μὲς σὲ μιὰ μήτρα ἔκλαψε τὸ φῶς, καὶ τὸ σκοτάδι ὑποχώρησε. Θάνατος — Μὲς σὲ σιγή, ἀνάσαινε ἀκόμη ὁ Θεός γιὰ μάς. Ἀγάπη — Ἐκεῖ ποὺ ἡ σάρκα ἀνοίγει καὶ ἡ ψυχὴ ἀνθίζει — ἐκεῖ κατοικεῖ ὁ Λόγος. Η Εσχατολογία τῆς Ἀγάπης Ἄν εἶναι τέλος, δὲν θὰ εἶναι πτώση, ἀλλὰ ἀνύψωση, Δὲν θὰ εἶναι τιμωρία, ἀλλὰ ἀνάκληση στὴν ἀρχική πρόθεση. Ἔσχατον εἶναι τὸ Πρῶτον ποὺ ἀποκαλύπτεται.